ايمان اطمينان حاصل كرد ، و به مؤثرات برتر و بالاتر از ماده صعود كردند ، و چه بسا مالك آن شدند ولى آن نتوانست هرگز مالك آنان شود ، پس آزاد زيستند ، و خوشبخت از دنيا رفتند ، و چون ملك الموت با آنان رو به رو شد ، به ايشان خوشامد گفت ، و در نخستين ساعت از زندگى ابدى خود با بشارت طرف خطاب واقع شدند كه : « يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ - اى نفس مطمئن و آرام ، » مؤمن در ميان بيم و اميد زندگى مىكند ، پس اگر احساس او به تفريط در برابر خدا سبب پيدايش ترس شود ، يقين او به بزرگ بودن چشم‌پوشى و گسترده بودن رحمت خداى متعال ، او را اميدوار مىسازد . و همهء ترس او از عاقبت بد و از آن است كه خدا حسنات او را نپذيرد ، و از سيئاتش در نگذرد ، و از اين كه در ساعت كوچ كردن از دنيا بر وى معلوم شود كه حسابهاى او درست نبود ، و چنان كه اميد داشته از اصحاب بهشت نيست . آيا مناجات امام سجّاد على بن الحسين - عليهما السلام - را نشنيده‌اى كه گفت : « كاش مىدانستم كه آيا مادرم مرا براى تحمل بدبختى آفريد يا براى كشيدن سختى بزرگ كرد ، پس كاش مرا نزاده و / 104 بزرگ نكرده بود ، و كاش مىدانستم كه آيا مرا از اهل سعادت قرار داده و به نزديكى و مجاورت خودت مخصوص كرده‌اى ، تا از اين خبر چشمم روشن شود و قلبم آرام گيرد » . « 9 » [ 28 ] پس چون نداى الاهى در هنگام مرگش بدين گونه رسيد كه : يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ، آرام گرفت ، و بشارت شامل حال او شد و از شادى لبريز شد . . . در چنين صورتى مرگ پاكيزه و دوست داشتنى مىشود ، بدان سبب كه بازگشت بنده‌اى بخشنده به سوى پروردگارى مهربان است كه بدين گونه او را به مهمانى مىخواند : « ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً - خرسند و پسنديده و مورد رضاى

--> ( 9 ) - مفاتيح الجنان ، مناجاة الخائفين .